بندگی: زندگی طبق فرمان خدا و به عبارتی استفاده کردن از امکانات مادی و معنوی به فرمان خدا جهت رسیدن به رشد و تکامل و کسب خوشبختی در دنیا و آخرت.
ایمان: حقیقت ایمان این است که انسان به چیزی شناخت کافی پیدا کند و عملاً بدان تسلیم شود که ثمره ی آن عمل به مقتضای آن شناخت است.
اسلام: برنامه ای که انسان را از آفات مهلک سالم می گرداند که همان برنامه ی خداوند است.
توحید: اعتقاد به اینکه هیچ فرمانروا و فریادرسی غیر از خدا وجود ندارد.
کفر: هرگاه حقانیت دین خدا برای کسی ثابت شود اما با این وجود آنرا قبول نکرده و بپوشاند به این حالت کفر گفته می شود.
شرک: در زمینه ی فرمانروایی و فریادرسی کسی یا چیزی را با خداوند شریک گردانیدن.
صلاة: یعنی دعا و آن به این معنی است که انسان برای تحقق وظیفه ی بندگی همیشه به جلب امکانات و دفع موانع محتاج است و بدین خاطر باید از طریق نماز این خواسته را مرتباً از خدا بخواهد.
زکات: تبدیل شدن استعدادهای انسان به حالت بالفعل تزکی نامیده می شود و به این جریان نظر به اینکه رشد و نمو انسان را در بردارد تزکیه گفته می شود و از جهتی دیگر به وقوع آن زکات گفته می شود زیرا زکات به معنی رشد تمام و کامل هر چیزی می باشد.
تسبیح: یعنی اینکه انسان مؤمن با موضع گیری هایش ( ایمان و عمل صالح ) خداوند را از هر عیب و نقص و نسبت ناروا دور گرداند.
حمد: حرکت انسان طبق فرمان خدا و رسیدن به هر درجه از کمال نوعی قدردانی عملی از خداوند است که به آن حمد گفته می شود.
توکل: عبارتست از بکارگیری اسباب کارها و بدنبال آن دعا کردن و از خدا خواستن برای تحقق نتیجه.
قسط: دادن بهره و حق کامل و تام مورد نیاز به هر چیزی.
شهادت: انتقال آگاهی از شهود به دیگران که در نتیجه ی حضور و نظارت بر یک امر به دست آمده باشد.
امت: جماعتی که بر اساس یک هدف خاص جمع شوند و برای تحقق آن رویکرد واحدی داشته باشند.
حکم: کنترل کردن کسی یا چیزی بخاطر اینکه در محدوده ی صلاح باقی بماند و به طرف فساد نرود .
منبع:ئاسوکان