مناجات
مرا در عشق خود پاینده گردان روان مرده ام را زنده گردان
به آغوش کرامت ده پناهم بشوی از لطف خود جرم و گناهم
الهی یا الهی یا الهی غریق بحر غم را کن نگاهی
گرفتار غمت گردان دلم را زعشق خود بسوزان حاصلم را
چو مسکین بر در لطف تو آید به او از تو بجز رحمت نشاید
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۰/۱۲/۰۹ ساعت ۴ ب.ظ توسط ربانی
|
بشری روزنه ای است برای تابیدن نور .نگاهی بشارت آمیز به سیر حوادث دارد ودر تلاش است مژده بخش روشنی ومحبت باشد به امید رویش ایمان در درونهای خسته ی امروزی گام نهاده وهدیه های خود را خالصانه درمعرض دیدگان می نهد .