ای برادر بیماری که به خاطریادآوری لذت خوشگذرانی های دنیا، راه را گم کرده ای.
و اگر آینده ی ما عاری از فصل سرما و یخبندان می بود....
در آن هنگام من نیز در کنارت قرار گرفته و با تو گریه سرمی دادم. اما مادام دنیا ما را بیرون رانده و می گوید:"با و بندیلتان را جمع کرده و سفر کنید"! این را گفته و گوش خود را از شنیدن صدای آه و ناله و ضجه ی ما کرّ می کند. به همین سبب بهترین کار آنست – پیش از آنکه او ما را بیرون براند – ما دست از سرش برداشته و از عشقش دست بشوییم. بهترین فرصت برای این منظور هنگام بیماری است. زیرا ذبیماری انسان را از خواب غفلت بیدار ساخته و بر دل و درون او تاثیر خواهد نهاد.
سعید نورسی
+ نوشته شده در جمعه ۱۳۹۱/۰۱/۰۴ ساعت ۸ ب.ظ توسط ربانی
|
بشری روزنه ای است برای تابیدن نور .نگاهی بشارت آمیز به سیر حوادث دارد ودر تلاش است مژده بخش روشنی ومحبت باشد به امید رویش ایمان در درونهای خسته ی امروزی گام نهاده وهدیه های خود را خالصانه درمعرض دیدگان می نهد .